ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ, ಹೊಸ ದಿನದ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಚುರುಕಾಗಿ, ಇವತ್ತಾದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆಸೆ. ಆದರೆ, ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ತೊಂದರೆಗಳು, unresolved ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ. ನಗಬೇಕು ಅಂದರೂ, ಒಳಗಿನ ದುಃಖ ಎಲ್ಲೋ ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಅಂದರೂ, ಮಾತುಗಳು ಸಿಗದೆ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೀಗೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆಯೇ?
ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು, ಹೊಸ ದಾರಿ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬೇಕು ಅಂತ ಹೊರಟರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸೋಮಾರಿತನ ಬಂದು, ನಾವು ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನೂ ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆಸೆ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಕೆಟ್ಟ ದಾರಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ನೆಮ್ಮದಿ ಅಂದರೆ ಏನು? ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬೇಕು? ಈ ಗೊಂದಲಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ದಾರಿ ಸಿಗದ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಪಾಠ, ಒಂದು ಹೊಸ ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ. ಈ ಒಳಗಿನ ಹೋರಾಟಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಕೊನೆಯಾಗುವ ಬದುಕಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅನಗತ್ಯ ಭಾರವೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಬಂದಾಗ, ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ದೊಡ್ಡ ಅರ್ಥ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಒಂದು ಹೂ ಅರಳಿದಾಗ, ಒಂದು ಮಗು ನಕ್ಕಾಗ, ಒಂದು ಮಳೆ ಹನಿ ಬಿದ್ದಾಗ, ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಅಂದ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ, ಈ ಗೊಂದಲದ ಭಾವನೆಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೇ, ನಾವು ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಅದು ಹೊರಗಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದೆ, ದಾರಿ ಹುಡುಕುವ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ.
